Wszystkie obrazy Gabrielė Prišmantaitė (urodzona w 1990 roku) mają jedną wspólną cechę - odczucie wiatru przepływającego przez nie. Trawy, które maluje, zdają się kołysać i falować, poruszone niewidzialnymi prądami - zginają się, szeleszczą i znów wznoszą.
Artystka sama opisuje malowanie jako sposób na dotarcie do tajemnicy natury, gdzie każdy kwiat zawiera wszechświat w sobie, dlatego każda łodyga, każdy źdźbło trawy jest malowane z taką delikatnością i starannością. Te dzieła sztuki reprezentują magiczny moment, kiedy szept natury ucisza nasz wewnętrzny monolog i ogarnia nas spokój i cisza, zakorzenione w teraźniejszości, nie niepokojone ani przez przeszłość, ani przez przyszłość.
Metafora falujących traw jest szczególnie wymowna. Poruszone i szeleszczące przez wiatr, łodygi zginają się, ale nie łamią. Piękno natury ujawnia się jako odporne, trwałe i nieustępliwe. Te obrazy szczególnie nadają się do przestrzeni, gdzie szuka się poczucia spokoju i harmonii.
O tym dziele+
Obraz przedstawia spokojny pejzaż o zmierzchu, ukazujący rozległe wydmy piaskowe delikatnie falujące w oddali pod rozległym, miękkim niebem, pokrytym spokojnymi odcieniami niebieskiego i różowego. Na pierwszym planie znajduje się gęsty wzrost dzikich traw i roślin, ich zielone i żółte tony wyraźnie kontrastują z stonowanymi kolorami wydm. Morze widoczne na horyzoncie to wąski pas głębokiego błękitu, który odzwierciedla spokój nieba. Cała scena przekazuje cichy moment, jakby natura sama zatrzymała się, aby delektować się spokojnym przejściem z dnia w noc.
