Wszystkie obrazy Gabrielė Prišmantaitė (urodzona w 1990 roku) mają jedną wspólną cechę - odczucie wiatru przepływającego przez nie. Trawy, które maluje, zdają się kołysać i falować, poruszone niewidzialnymi prądami - zginają się, szeleszczą i znów wznoszą.
Artystka sama opisuje malowanie jako sposób na dotarcie do tajemnicy natury, gdzie każdy kwiat zawiera wszechświat w sobie, dlatego każda łodyga, każdy źdźbło trawy jest malowane z taką delikatnością i starannością. Te dzieła sztuki reprezentują magiczny moment, kiedy szept natury ucisza nasz wewnętrzny monolog i ogarnia nas spokój i cisza, zakorzenione w teraźniejszości, nie niepokojone ani przez przeszłość, ani przez przyszłość.
Metafora falujących traw jest szczególnie wymowna. Poruszone i szeleszczące przez wiatr, łodygi zginają się, ale nie łamią. Piękno natury ujawnia się jako odporne, trwałe i nieustępliwe. Te obrazy szczególnie nadają się do przestrzeni, gdzie szuka się poczucia spokoju i harmonii.
O tym dziele+
Na pierwszym planie bujne kępy dzikich traw delikatnie kołyszą się, ich źdźbła w mieszance głębokich zieleni i słomkowych żółci, dotknięte odrobiną niebieskiego cienia. Wśród nich znajdują się skupiska kwiatów przypominających stokrotki z białymi płatkami i złotymi środkami, dodające jasnych akcentów do bujnego krajobrazu. Poza dzikimi kwiatami pole rozciąga się w gęste, falujące morze złotego zboża, sięgające do linii gęstych zielonych drzew, które tworzą odległy, falisty horyzont. Drzewa, pełne i bogate w różne odcienie zieleni, stoją na tle nieba malowanego w delikatnych błękitach i wietrze chmur, sugerując czysty, spokojny dzień. Scena uchwyca istotę spokojnego, słonecznego letniego dnia, wywołując poczucie pokoju i bujnej obfitości natury.
