Wszystkie obrazy Gabrielė Prišmantaitė (urodzona w 1990 roku) mają jedną wspólną cechę - odczucie wiatru przepływającego przez nie. Trawy, które maluje, zdają się kołysać i falować, poruszone niewidzialnymi prądami - zginają się, szeleszczą i znów wznoszą.
Artystka sama opisuje malowanie jako sposób na dotarcie do tajemnicy natury, gdzie każdy kwiat zawiera wszechświat w sobie, dlatego każda łodyga, każdy źdźbło trawy jest malowane z taką delikatnością i starannością. Te dzieła sztuki reprezentują magiczny moment, kiedy szept natury ucisza nasz wewnętrzny monolog i ogarnia nas spokój i cisza, zakorzenione w teraźniejszości, nie niepokojone ani przez przeszłość, ani przez przyszłość.
Metafora falujących traw jest szczególnie wymowna. Poruszone i szeleszczące przez wiatr, łodygi zginają się, ale nie łamią. Piękno natury ujawnia się jako odporne, trwałe i nieustępliwe. Te obrazy szczególnie nadają się do przestrzeni, gdzie szuka się poczucia spokoju i harmonii.
O tym dziele+
Na pierwszym planie dominują wysokie źdźbła trawy. Wśród nich, skupiska fioletowych i białych kwiatów dodają koloru. Trawa lekko się ugina, sugerując delikatny wiatr. Poza trawą rozciąga się ogromne, otwarte pole w kierunku horyzontu. Pole jest skąpane w miękkich odcieniach lawendy i różu. W oddali linia drzew wyznacza granicę pola. Nad wszystkim unosi się niebo, które świeci ciepłymi, łagodnymi kolorami zachodzącego słońca. Miękkie żółcie, róże i purpury mieszają się, tworząc spokojną wieczorną atmosferę. Cała scena jest spokojnym przedstawieniem cichego piękna natury.
