Wszystkie obrazy Gabrielė Prišmantaitė (urodzona w 1990 roku) mają jedną wspólną cechę - odczucie wiatru przepływającego przez nie. Trawy, które maluje, zdają się kołysać i falować, poruszone niewidzialnymi prądami - zginają się, szeleszczą i znów wznoszą.
Artystka sama opisuje malowanie jako sposób na dotarcie do tajemnicy natury, gdzie każdy kwiat zawiera wszechświat w sobie, dlatego każda łodyga, każdy źdźbło trawy jest malowane z taką delikatnością i starannością. Te dzieła sztuki reprezentują magiczny moment, kiedy szept natury ucisza nasz wewnętrzny monolog i ogarnia nas spokój i cisza, zakorzenione w teraźniejszości, nie niepokojone ani przez przeszłość, ani przez przyszłość.
Metafora falujących traw jest szczególnie wymowna. Poruszone i szeleszczące przez wiatr, łodygi zginają się, ale nie łamią. Piękno natury ujawnia się jako odporne, trwałe i nieustępliwe. Te obrazy szczególnie nadają się do przestrzeni, gdzie szuka się poczucia spokoju i harmonii.
O tym dziele+
Obraz przedstawia bujną scenę lasu jesienią, charakteryzującą się mieszanką żywych żółci, stonowanych zieleni i odcieni brązu. Wysokie, smukłe drzewa dominują w kompozycji, ich pnie wznoszą się pionowo, przebijając przez gęsty dywan liści. Ich gałęzie, niektóre nagie, rozciągają się w tle, częściowo zlewając się z miękkim niebem zasłoniętym delikatnymi, rozproszonymi chmurami. Podszycie jest gęsto wypełnione liśćmi o różnych kształtach i odcieniach, sugerując bogate, chaotyczne życie dna lasu. Plamisty wzór liści sugeruje grę światła filtrującego przez koronę drzew, rzucając nieustannie zmieniające się cienie i refleksy. Całość emanuje dzikim, naturalnym pięknem, uchwyconym w rześkim, przejrzystym oddechu jesieni.
