Wszystkie obrazy Gabrielė Prišmantaitė (urodzona w 1990 roku) mają jedną wspólną cechę - odczucie wiatru przepływającego przez nie. Trawy, które maluje, zdają się kołysać i falować, poruszone niewidzialnymi prądami - zginają się, szeleszczą i znów wznoszą.
Artystka sama opisuje malowanie jako sposób na dotarcie do tajemnicy natury, gdzie każdy kwiat zawiera wszechświat w sobie, dlatego każda łodyga, każdy źdźbło trawy jest malowane z taką delikatnością i starannością. Te dzieła sztuki reprezentują magiczny moment, kiedy szept natury ucisza nasz wewnętrzny monolog i ogarnia nas spokój i cisza, zakorzenione w teraźniejszości, nie niepokojone ani przez przeszłość, ani przez przyszłość.
Metafora falujących traw jest szczególnie wymowna. Poruszone i szeleszczące przez wiatr, łodygi zginają się, ale nie łamią. Piękno natury ujawnia się jako odporne, trwałe i nieustępliwe. Te obrazy szczególnie nadają się do przestrzeni, gdzie szuka się poczucia spokoju i harmonii.
O tym dziele+
Obraz przedstawia spokojny i dziki krajobraz zdominowany przez różnorodne rośliny, teksturowane i szczegółowe na stonowanym tle. Na pierwszym planie znajdują się skupiska fioletowych czobreliai, przeplatane kępami trawy oraz większymi, dzikimi trawami z puszystymi frędzlami kołyszącymi się w niewidocznej bryzie. Tło jest łagodniejsze, sugerując odległy horyzont, gdzie jaśniejsze odcienie tworzą mglisty, odległy efekt, ledwo dostrzegalny pod pochmurnym niebem. Użyte kolory to głównie naturalne odcienie zieleni, brązu i szarości, podkreślone miękkimi fioletami czobreliai, co przekazuje spokojne i nietknięte naturalne otoczenie.
