Fausta Kybartienė to artystka, której miłość do malarstwa i rysunku zaczęła się w dzieciństwie, chociaż minęło wiele lat, zanim całkowicie poświęciła się tej pasji. Wymogi codziennego życia – edukacja, wychowanie rodziny, praca i zarządzanie domem – zawsze były na pierwszym miejscu, przez co jej artystyczne aspiracje przez długi czas były głęboko schowane w podświadomości. Nawet w latach, gdy nie malowała, jej związek ze sztuką pozostawał silny, pielęgnowany przez twórczą atmosferę w jej domu.
W trakcie dorastania Fausta otoczona była kobietami, które były profesjonalnymi artystkami ludowymi, które nieustannie wplatały piękne rzemiosło – takie jak tkactwo, szydełkowanie i szycie – w swoje codzienne życie. Stała się blisko zaznajomiona z tymi tradycyjnymi rzemiosłami, spędzając wczesne dzieciństwo wśród motków włóczki, szczegółowych wzorów, krosien, kolorowych barwników i żywych odcieni. Artystyczne środowisko w jej domu wplatało kreatywność w jej codzienność i stanowiło fundament dla jej przyszłości jako malarki.
Dopiero niedawno Fausta rozpoczęła swoją drogę jako malarka, podchodząc do niej zarówno ostrożnie, jak i z determinacją. Chcąc wzmocnić swoje umiejętności i uniknąć całkowitego zaczynania od nowa, zapisała się do Szkoły Artystycznej im. A. Martinitisa w Kownie, gdzie studiowała przez cztery lata. Wskazówki i współpraca z wybitnymi litewskimi artystami potwierdziły jej zdolności malarskie i napełniły ją prawdziwą radością i satysfakcją. Malowanie, zdała sobie sprawę, to znacznie więcej niż chwilowe zainteresowanie; stało się głębokim źródłem radości w jej życiu.
Po ukończeniu studiów w szkole artystycznej Fausta kontynuuje rozwijanie swoich artystycznych umiejętności i coraz głębsze zanurzenie się w malarstwo, kontynuując edukację na Wydziale Sztuk Pięknych Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie (VDA KF). Biorąc udział w wystawach plenerowych, tworzy prace, które przedstawiają jej otoczenie i rzeczy, które przynoszą jej radość. Szczególnie pociąga ją malowanie na świeżym powietrzu w naturze, gdzie odkrywa inspirację w harmonijnych, a jednocześnie zaskakujących połączeniach naturalnych kolorów.
O tym dziele+
W tej żywej scenie pastoralnej trzy smukłe brzozy stoją wyraźnie na pierwszym planie. Ich białe pnie, pokryte czarnymi szczelinami, przebijają się przez ziemię splamioną ciepłymi żółciami i intensywnymi pomarańczami, co wskazuje na opadłe liście jesienne. Każde drzewo wieńczy mocne, ogniste liście, łączące odcienie żółtego, pomarańczowego, czerwonego i pozostających zieleni - żywe odzwierciedlenie zmiany sezonu. Tło sugeruje odległy, gęsty las pod spokojnym, jasnoszarym niebem. Pociągnięcia pędzla stają się tu łagodniejsze, bardziej zblendowane, uchwycając spokojną esencję odległej góry lub wzgórza, skrytej w mgle lub delikatnym zatarciu w horyzoncie. Scena emanuje cichą, niemal podniosłą atmosferą, gdzie wibracje jesieni mówią cicho wśród uspokajającej przestrzeni dzikiej przyrody.
