Fausta Kybartienė to artystka, której miłość do malarstwa i rysunku zaczęła się w dzieciństwie, chociaż minęło wiele lat, zanim całkowicie poświęciła się tej pasji. Wymogi codziennego życia – edukacja, wychowanie rodziny, praca i zarządzanie domem – zawsze były na pierwszym miejscu, przez co jej artystyczne aspiracje przez długi czas były głęboko schowane w podświadomości. Nawet w latach, gdy nie malowała, jej związek ze sztuką pozostawał silny, pielęgnowany przez twórczą atmosferę w jej domu.
W trakcie dorastania Fausta otoczona była kobietami, które były profesjonalnymi artystkami ludowymi, które nieustannie wplatały piękne rzemiosło – takie jak tkactwo, szydełkowanie i szycie – w swoje codzienne życie. Stała się blisko zaznajomiona z tymi tradycyjnymi rzemiosłami, spędzając wczesne dzieciństwo wśród motków włóczki, szczegółowych wzorów, krosien, kolorowych barwników i żywych odcieni. Artystyczne środowisko w jej domu wplatało kreatywność w jej codzienność i stanowiło fundament dla jej przyszłości jako malarki.
Dopiero niedawno Fausta rozpoczęła swoją drogę jako malarka, podchodząc do niej zarówno ostrożnie, jak i z determinacją. Chcąc wzmocnić swoje umiejętności i uniknąć całkowitego zaczynania od nowa, zapisała się do Szkoły Artystycznej im. A. Martinitisa w Kownie, gdzie studiowała przez cztery lata. Wskazówki i współpraca z wybitnymi litewskimi artystami potwierdziły jej zdolności malarskie i napełniły ją prawdziwą radością i satysfakcją. Malowanie, zdała sobie sprawę, to znacznie więcej niż chwilowe zainteresowanie; stało się głębokim źródłem radości w jej życiu.
Po ukończeniu studiów w szkole artystycznej Fausta kontynuuje rozwijanie swoich artystycznych umiejętności i coraz głębsze zanurzenie się w malarstwo, kontynuując edukację na Wydziale Sztuk Pięknych Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie (VDA KF). Biorąc udział w wystawach plenerowych, tworzy prace, które przedstawiają jej otoczenie i rzeczy, które przynoszą jej radość. Szczególnie pociąga ją malowanie na świeżym powietrzu w naturze, gdzie odkrywa inspirację w harmonijnych, a jednocześnie zaskakujących połączeniach naturalnych kolorów.
O tym dziele+
Obraz przedstawia żywy bukiet kwiatów w dominujących odcieniach czerwieni i bieli, umieszczony w refleksyjnym złotym wazonie. Płatki różnią się teksturą i nasyceniem, sugerując ruch i głębię. Jedna biała róża wyróżnia się wśród czerwieni, być może symbolizując czystość lub punkt centralny wśród intensywnej pasji. Wazon stoi na stole przykrytym tkaniną, której fałdy namalowane są w odcieniach pomarańczy i czerwieni, podkreślając ciepło sceny. Obok wazonu znajduje się talerz z pojedynczym granatem. Głęboki czerwony kolor granatu odzwierciedla czerwień kwiatów, harmonizując całą kompozycję. W tle abstrakcyjne formy i kolory w niejasny sposób sugerują wnętrze pokoju, z lekko uchylonymi drzwiami, zapraszając do ciekawości o przestrzeni poza. Pociągnięcia pędzla są odważne i ekspresyjne, co przyczynia się do dynamicznej, niemal burzliwej estetyki.
