Jeśli Danutė Virbickienė nie stoi przy swoim sztalugu, z pewnością znajdziesz ją w ogrodzie lub zanurzoną w pięknie świata przyrody. Zna każdą roślinę, od najmniejszego liścia po najcieńszy łodygę, a w wolnych chwilach cieszy się porannymi spacerami po lesie lub wzdłuż brzegu jeziora. Dla Danutė natura jest nie tylko źródłem inspiracji, ale także fundamentalną częścią jej codziennego życia. Ta głęboka relacja z otaczającym światem leży u podstaw jej procesu twórczego i artystycznej wizji.
Nie jest więc zaskoczeniem, że krajobrazy i martwe natury – często ozdobione żywymi kwiatami, które pielęgnuje w swoim ogrodzie – wyróżniają się jako ulubione tematy Danutė Virbickienė. Jej obrazy promieniują poczuciem klarowności i jasności, uchwycając czarującą ciszę świtu lub delikatny spokój popołudnia. Każde dzieło odzwierciedla jej bliską obserwację i szczery podziw dla cykli i subtelności natury, czy to w miękkim ruchu dzikich traw, czy w radosnym rozkwicie kwiatów.
Ciepłe, ziemiste odcienie i styl, który jest zarówno realistyczny, jak i impresjonistyczny, definiują jej sztukę. Jej przedstawienia łąk, w szczególności, wykazują wpływy impresjonistyczne, które czasami zmierzają w stronę abstrakcji, nadając jej kompozycjom spontaniczny i emocjonalny charakter. Poprzez swoje obrazy Danutė pragnie przekazać radość i spokój, które odnajduje w świecie przyrody, zapraszając widzów do odkrywania cichych cudów krajobrazu razem z nią.
Danutė Virbickienė wyróżnia się tym, że do malowania używa wyłącznie specjalnej szpatułki, całkowicie rezygnując z pędzli. Ta charakterystyczna metoda nadaje jej pracy unikalną energię i fakturę. Jej sztuka jest szeroko poszukiwana, a kolekcjonerzy w Litwie i za granicą chętnie nabywają jej dzieła. Jej obrazy zdobią domy w Ameryce, Kanadzie, Europie, Japonii i Nowej Zelandii, odzwierciedlając uniwersalne echo jej głębokiej miłości do natury.
O tym dziele+
Obraz przedstawia słoneczną łąkę tętniącą życiem dzikich kwiatów. Żółte kwiaty, prawdopodobnie mlecze lub podobne, dominują w scenie, ich jasne płatki rozkwitają jak małe słońca rozsiane po polu. Wśród nich znajdują się również delikatne białe kwiaty, których skomplikowane detale wyróżniają się na tle zieleni trawy, która delikatnie kołysze się, sugerując łagodny powiew wiatru. Łąka rozciąga się w stronę rozmytego tła, gdzie przez mglistą atmosferę przebijają się wskazówki niebieskiego i białego nieba, przywołując ciepły, słoneczny dzień. Ogólny ton dzieła to pokój i naturalne piękno, zapraszając widza do poczucia, jakby stał wśród kwiatów, czując ciepło słońca i chłodny dotyk wiatru.




















