Daiva Staškevičienė, urodzona w 1968 roku w Wilnie, to litewska artystka znana ze swoich szczegółowych i pomysłowych prac.
Artystyczna podróż Daivy Staškevičienė rozpoczęła się w dzieciństwie, a następnie kontynuowana była poprzez formalne studia, które zakończyła uzyskaniem tytułu magistra sztuki graficznej na Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie. Studiując pod okiem wybitnego litewskiego artysty graficznego Leona Lagauskasa, jej prace opierają się na precyzji, strukturze i silnej kompozycji.
Jej prace graficzne są bardzo szczegółowe, ale wykraczają poza umiejętności techniczne. Starannie skonstruowane sceny otwierają się na symboliczny, subtelnie surrealistyczny świat, w którym elementy czerpane z wyobraźni, natury i folkloru pojawiają się stopniowo. Każda praca ujawnia nowe warstwy z czasem.
Obok grafiki, rozwinęła silną praktykę malarską. Pracując w oleju, Staškevičienė stosuje technikę glazury, budując swoje obrazy poprzez cienkie, przezroczyste warstwy, aby stworzyć bogate poczucie materialności. Jej postacie — twarze, które nie reprezentują konkretnych osób — wydają się ponadczasowe i nieco mityczne. Umieszczone na niemal płaskich, nieokreślonych tłach, zdają się unosić pomiędzy powierzchnią a przestrzenią.
Jej prace łączą się z ideami André Bretona, który opisał surrealizm jako punkt spotkania między snem a rzeczywistością. W jej dziełach to połączenie pojawia się delikatnie, tworząc obrazy, które wydają się zarówno znajome, jak i subtelnie niepokojące.
Prace graficzne są produkowane w limitowanych edycjach, podczas gdy obrazy są unikalnymi dziełami, co czyni je szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów.
O tym dziele+
Na obrazie znajduje się zbliżenie twarzy małego dziecka, oprawione w owalny kształt przypominający portret vintage. Dziecko ma blond włosy i duże, jasne niebieskie oczy, które patrzą bezpośrednio na widza z przejmującą intensywnością. Policzki dziecka są lekko różowe, co sugeruje rumieniec spowodowany zimnem. Dziecko nosi to, co wydaje się być zimową czapką, w kolorze baby blue, z dwoma białymi pomponami na górze, przypominającą zabawną, przytulną czapkę niedźwiedzia. Ten centralny obraz jest osadzony na teksturowanym złoto-brązowym tle, przypominającym stare, zniszczone papiery. Otaczająca ten portret dramatyczna, ciemna rama otacza scenę, ozdobiona klasycznymi detalami ornamentalnymi, które mają lekko postarzały wygląd. Zewnętrzne krawędzie tej ramy pokryte są uderzającym kontrastującym czarnym teksturowaniem, które przypomina zamarznięte krople lub szorstką, lodowatą powierzchnię, potęgując ogólny ewokacyjny i nieco melancholijny nastrój obrazu.
