Daiva Margienė to artystka, której proces twórczy koncentruje się na badaniu tajemniczego i świętego. Ceni sobie otwartą, intuicyjną interakcję ze swoimi zmysłami, wyjaśniając, że wiele jej inspiracji pochodzi z nagłych wglądów. Margienė postrzega fizyczne przedstawienie w swoich pracach jako ulotny ornament – coś, co nieustannie zmienia się w czasie i przestrzeni. Niemniej jednak, podczas gdy połączenia widzów z tymi obrazami się zmieniają, podstawowe przesłanie pozostaje niezmienne.
W ciągu ostatniej dekady, szczególnie aktywnego okresu w jej malarstwie, Margienė była świadkiem własnej ewolucji jako artystka. Jej poszukiwania mają głęboki wymiar filozoficzny, koncentrując się na relacji między tym, co namacalne, a tym, co niematerialne, między sferami materialnymi a niematerialnymi. Poprzez swoją praktykę artystyczną dąży do zbadania wewnętrznego krajobrazu i odkrycia głębszego znaczenia, które jej zdaniem istnieje poza zewnętrznym wyglądem.
Prace Margienė znajdują doskonałą równowagę między przedstawieniem figuralnym a abstrakcją, ustanawiając charakterystyczny język wizualny. Używa ekspresyjnych, pewnych pociągnięć, aby tworzyć i rozpuszczać formy, zachęcając publiczność do rozpoznawania znajomych kształtów, zanim znikną w abstrakcji. Ta zmieniająca się interakcja utrzymuje widzów zaangażowanych, nieustannie kwestionując ich percepcje i oczekiwania.
Na końcu Margienė uważa widza za niezbędnego w interpretacji swoich dzieł. Prowadzi publiczność do polegania na intuicji i ekspresyjności koloru, pozwalając każdemu skojarzeniu rozwijać się w następne. W ten sposób każdy obraz staje się unikalną podróżą odkrywania, a jego znaczenie ujawnia się poprzez aktywne uczestnictwo widza i otwartość na dostrzeganie tego, co leży poza oczywistym.
O tym dziele+
Obraz przedstawia abstrakcyjną kompozycję z dynamiczną grą kształtów i kolorów. Centralny element przypomina organiczną formę, rozciągającą się w łagodnych krzywiznach i odłamkach, głównie w odcieniach niebieskiego i zielonego. W obrębie tych kształtów subtelne akcenty ciemniejszych kolorów, takich jak granatowy i leśna zieleń, dodają głębi, podczas gdy akcenty limonkowej zieleni i delikatnego żółtego wprowadzają nutę jasności. Tło kontrastuje wyraźnie z żywym centralnym elementem, składając się z pionowych smug w bladych różach, beżu i bieli, tworząc miękką, niemal eteryczną atmosferę. Warstwy i płynność form sugerują ruch, dając wrażenie, że kształty unoszą się lub znajdują się pod wodą. Całościowy efekt jest zarówno uspokajający, jak i intrygujący, zapraszając widza do odczytania wyimaginowanych krajobrazów lub stanów, które sugeruje tytuł.
