Daiva Margienė to artystka, której proces twórczy koncentruje się na badaniu tajemniczego i świętego. Ceni sobie otwartą, intuicyjną interakcję ze swoimi zmysłami, wyjaśniając, że wiele jej inspiracji pochodzi z nagłych wglądów. Margienė postrzega fizyczne przedstawienie w swoich pracach jako ulotny ornament – coś, co nieustannie zmienia się w czasie i przestrzeni. Niemniej jednak, podczas gdy połączenia widzów z tymi obrazami się zmieniają, podstawowe przesłanie pozostaje niezmienne.

W ciągu ostatniej dekady, szczególnie aktywnego okresu w jej malarstwie, Margienė była świadkiem własnej ewolucji jako artystka. Jej poszukiwania mają głęboki wymiar filozoficzny, koncentrując się na relacji między tym, co namacalne, a tym, co niematerialne, między sferami materialnymi a niematerialnymi. Poprzez swoją praktykę artystyczną dąży do zbadania wewnętrznego krajobrazu i odkrycia głębszego znaczenia, które jej zdaniem istnieje poza zewnętrznym wyglądem.

Prace Margienė znajdują doskonałą równowagę między przedstawieniem figuralnym a abstrakcją, ustanawiając charakterystyczny język wizualny. Używa ekspresyjnych, pewnych pociągnięć, aby tworzyć i rozpuszczać formy, zachęcając publiczność do rozpoznawania znajomych kształtów, zanim znikną w abstrakcji. Ta zmieniająca się interakcja utrzymuje widzów zaangażowanych, nieustannie kwestionując ich percepcje i oczekiwania.

Na końcu Margienė uważa widza za niezbędnego w interpretacji swoich dzieł. Prowadzi publiczność do polegania na intuicji i ekspresyjności koloru, pozwalając każdemu skojarzeniu rozwijać się w następne. W ten sposób każdy obraz staje się unikalną podróżą odkrywania, a jego znaczenie ujawnia się poprzez aktywne uczestnictwo widza i otwartość na dostrzeganie tego, co leży poza oczywistym.