Daiva Margienė to artystka, której proces twórczy koncentruje się na badaniu tajemniczego i świętego. Ceni sobie otwartą, intuicyjną interakcję ze swoimi zmysłami, wyjaśniając, że wiele jej inspiracji pochodzi z nagłych wglądów. Margienė postrzega fizyczne przedstawienie w swoich pracach jako ulotny ornament – coś, co nieustannie zmienia się w czasie i przestrzeni. Niemniej jednak, podczas gdy połączenia widzów z tymi obrazami się zmieniają, podstawowe przesłanie pozostaje niezmienne.
W ciągu ostatniej dekady, szczególnie aktywnego okresu w jej malarstwie, Margienė była świadkiem własnej ewolucji jako artystka. Jej poszukiwania mają głęboki wymiar filozoficzny, koncentrując się na relacji między tym, co namacalne, a tym, co niematerialne, między sferami materialnymi a niematerialnymi. Poprzez swoją praktykę artystyczną dąży do zbadania wewnętrznego krajobrazu i odkrycia głębszego znaczenia, które jej zdaniem istnieje poza zewnętrznym wyglądem.
Prace Margienė znajdują doskonałą równowagę między przedstawieniem figuralnym a abstrakcją, ustanawiając charakterystyczny język wizualny. Używa ekspresyjnych, pewnych pociągnięć, aby tworzyć i rozpuszczać formy, zachęcając publiczność do rozpoznawania znajomych kształtów, zanim znikną w abstrakcji. Ta zmieniająca się interakcja utrzymuje widzów zaangażowanych, nieustannie kwestionując ich percepcje i oczekiwania.
Na końcu Margienė uważa widza za niezbędnego w interpretacji swoich dzieł. Prowadzi publiczność do polegania na intuicji i ekspresyjności koloru, pozwalając każdemu skojarzeniu rozwijać się w następne. W ten sposób każdy obraz staje się unikalną podróżą odkrywania, a jego znaczenie ujawnia się poprzez aktywne uczestnictwo widza i otwartość na dostrzeganie tego, co leży poza oczywistym.
O tym dziele+
Obraz przedstawia żywą i płynną kompozycję róż, ukazaną w odważnych, ekspresyjnych pociągnięciach pędzla. Dominującą rolę odgrywa duża czerwona róża z głębokimi, krwistymi płatkami, pełna i gęsto ułożona, przypominająca aksamitną teksturą. Zajmuje centralną dolną część płótna, przyciągając wzrok swoim żywym kolorem. Obok niej znajduje się delikatniejsza, różowa róża, która stanowi łagodny kontrast, jej płatki są bardziej luźno ułożone i przestrzenne, nadając całości poczucie delikatności. Wokół tych centralnych kwiatów znajdują się wskazówki innych róż i nieokreślonych form kwiatowych, których kolory wahają się od subtelnych zieleni po stonowane szarości. Tło łączy się z tymi kwiatowymi kształtami, jego kolory łagodnie przechodzą w krawędzie kwiatów, nadając scenie spójny i nieco abstrakcyjny wygląd. Całość tworzy efekt dynamicznej harmonii i kwiatowej opulence.
