Arvydas Kašauskas urodził się w 1959 roku w Wilnie. W latach 1977-1982 studiował fresk i mozaikę w Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie.
„Jakość sztuki pozostaje kwestią ambicji i integralności autora” – mówi Kašauskas. W prostych słowach, sztuka jest dobra, gdy artysta się nią przejmuje i pozostaje szczery.
Kašauskas był szkolony w sztuce monumentalnej – dyscyplinie skoncentrowanej na skali, strukturze i trwałości. To tło nadal kształtuje jego pracę dzisiaj. Podchodzi do malarstwa nie jako do prostego przedstawienia, ale jako do konstrukcji: każdy obraz jest budowany, niosąc ze sobą poczucie ciężaru i przestrzeni.
Po upadku reżimu sowieckiego zaczął pracować niezależnie, przechodząc od publicznych, zleconych przez państwo fresków do bardziej intymnych prac na płótnie. Choć skala się zmieniła, jego podejście do materiału pozostało.
Farba nie jest tylko nakładana – jest skrobana, dociskana i warstwowa, tworząc gęste, dotykowe powierzchnie. Jego prace balansują między kontrolą a nieprzewidywalnością.
Patrząc wstecz, Kašauskas opisuje swoją wczesną artystyczną motywację jako poszukiwanie „jaśniejszego, bardziej pociągającego życia”, kształtowanego przez czas, gdy sztuka miała wyraźną rolę kulturową.
Dziś widzi kreatywność jako coś otwartego dla każdego – nieograniczonego tylko do artystów, ale dostępnego dla każdego, kto kształtuje swoje życie z intencją.
Krajobraz pozostaje stałym elementem jego pracy. Często malując na świeżym powietrzu, czerpie z energii miejsca i wspólnego doświadczenia twórczego. Nawet w abstrakcji natura jest nadal obecna – zredukowana do rytmu, formy i przestrzeni.
Dla Kašauskasa każde malowanie jest ostatecznie abstrakcją.
O tym dziele+
Obraz przedstawia spokojną i malowniczą scenę Wenecji. Na pierwszym planie trzy gondole delikatnie unoszą się na migoczących zielonych wodach, ich ciemne odcienie kontrastują z jasnymi tonami wody. Środkowa gondola jest przykryta, co sugeruje gotowość na pasażerów szukających schronienia lub prywatności. Ta trio łodzi jest przycumowane do serii drewnianych słupków, które wystają z wody, tworząc uporządkowaną ramę w płynności laguny. Za przycumowanymi gondolami, nieco w lewo, mały drewniany pomost z prostą balustradą zaprasza widzów lub pasażerów do wyruszenia w wenecką przygodę. W tle znajduje się panoramiczny widok na ikoniczną panoramę Wenecji, charakteryzującą się ciepłymi, ziemistymi kolorami. W tym krajobrazie wyróżnia się wysoka dzwonnica i klasyczna kopuła, punkty orientacyjne, które są delikatnie oświetlone przez spokojne niebo, sugerujące wczesny poranek lub późne popołudnie. Całość kompozycji uchwyca spokojnego, a zarazem wspaniałego ducha Wenecji, namalowanego odważnymi, wyraźnymi pociągnięciami, które nadają teksturę i witalność weneckiej atmosferze.
